Puinduinen of pijnduinen?
Verslag van de Puinduinrun op 27 januari 2013 in Den Haag
Op het moment denk ik meer het laatste vanwege de pijn in mijn kuiten.
Maar goed de naam is nu eenmaal de puinduinen, dus daar gaan we het over hebben.
Zondag 27 januari was het weer zover: de altijd zware, maar o zo leuke puinduinenrun.
Lang, en zelfs tot op de dag zelf was er twijfel of het wel door zou kunnen gaan. Het winterweer wilde namelijk niet echt mee werken en dreigde roet (lees: sneeuw) in het eten te gooien.
Tijdens het inlopen bleek wel waarom; tot je enkels liep je in het smeltwater als je al overeind kon blijven en niet wegglibberde op het spekgladde parcours.
Daarom kwam Yia Lin met het lumineuze idee om maar met spikes te gaan lopen. Goeie keuze bleek achteraf, gezien de einduitslag.
Na een proefrondje waarin je voor jezelf nog kon beslissen om wel of niet van start te gaan, gingen de echte durfals op weg voor 1, 2 of 3 rondjes met 3, 6 of 9x de trap op.
Yia Lin ging er als een haas vandoor, maar toch kon ik haar op gepaste afstand volgen. Eerst werd ik nog hinderlijk in de weg gelopen door een andere dame, maar in het tweede rondje was ik dat zat en liet haar letterlijk mijn hielen zien waar zij op de trap moest gaan wandelen.
Yia Lin kwam steeds dichterbij, maar 1 van mijn fanatieke supporters liet iets te enthousiast weten dat ik haar bijna te pakken had en dat liet het survivalbeest zich geen 2x zeggen. Ze gaf nog wat gas bij en vloog de trap op. ( ze had het nog rustig aan gedaan ook, zei ze later ).
Als tweede dame en op slechts 46 seconden van nummer 1 Yia ”Klim”Lin, kwam ik met bevroren tenen over de finish. Gefeliciteerd, Yia Lin!
Met een goed gevuld envelopje en een welverdiend stukje puin snel naar huis om de tenen te ontdooien!